PJESNIŠTVO
MOLIŠKIH
HRVATA

POEZIO
DE MOLIZAJ
KROATOJ

MARIO GIORGETTA

Jedan od najrenomiranijih moliških pjesnika, živi i radi u Mundimitru. Započeo pisanjem poezije 80-ih godina prošlog stoljeća. Kao vrlo plodan pjesnik do sada je napisao velik broj pjesama vezanih uz prošlost Hrvata.


MUNDIMITAR

Za te počet su iskal tvrdo
ter su zabral ovi lipi brdo,
su te tunal okolo fiške
kano riba okolo liske;
su te škrimal s ovimi puti
zvono u srid ke čeljade budi.
Puta oš putiča do tebe zahodaju
ke larga oš dubrave bahodaju,
e ti stojiš lipo ode zgora
ajerke jesi ndžera mora;
gledaš dol nadno ti brbori rikica
dviniš oč, je Majela kano kraljica.
Stotine sviči se vidu binoč,
sve di se bračaš naideš oč.
E mi Boga, za one pokonje čmo molit
si do tebe se moremo hualit.*

* Iz zbirke »Il sentiero lungo dell’esistenza« Duga staza postojanja, Pro-loco Naš selo, Mundimitar, 1991.
 

VRIME

Vrime, vrime, kako prohodaš
novo iščeš, staro ostavljaš.
Bihu dite, za šalu gubahu san.
Jutrim, budan ne bihu, idjahu van,
čuvahu ovce oš jundze,
se gorahu na ni sundze.
Projaše zim dojaše lito
mi ženjahmo oš vršahmo žito,
bihu mblade, moja mat oš moj otac
vesele bihu dane dol niz Dolac.
Vrime, vrime, kako prohodaš
novo iščeš, staro ostavljaš.
Sada jese ljud nadugo se poša
doje lito si rečem: se doša.
Ustarena mi je mat, star mi je otac
plačemo lipe dane u naš Dolac.
Gledam ove drače, gledam ove dube
sočo restu gusto, kano zube.
Nijeh ovce, nijeh jundze
staro je mi osta samo sundze.
Vrime, vrime, kako prohodaš
novo iščeš, staro ostavljaš.*

* Iz zbirke »Il sentiero lungo dell’esistenza« Duga staza postojanja, Pro-loco Naš selo, Mundimitar, 1991.
 

RUMANJO

Lipa Mara se nehtaše do Ivanjola.
Nišče straha imaše do Rumanjola,

jena čindžunar ke iz nadugo je ba doša
e ode štokodire za srce je naša.

Isep biše njegov ime,
Paskua, divojka ke je pola š njime

e on je nosija za rukom
dop ke je poša po zarkom.

Za nju nije več hodija za čindžuni,
pun soliti, je sija na vrho Mačuni.

Je joj reka: »Fino di vidu oč moje
do danas jesu zemblje tvoje.

Jesu u tvoje ruke
do ovoga brda ter dol, okolo rike.«

Je ju ponija zdolo, joj kazat što biše
e do sake stvare bihu graše.

Benja srce je njim fermo stupa
kada su se nal skupa

di je voda mrzla do Kanala
ke do Dolca biše huala.

Nonde su bil mat oš otac
nonde imaše srce Dolac.

Okolo one vode su živil
e Dolac, do mesa, su napunil!

Do zdola onoga hlada
je izaša plovico grada.

Koko čudahi su bil,
koko tega su one mblil!

Ne svemaj dobro se tijahu.
Uh! Koko voti se karahu:

sa koja laza zatvorena,
pa piskera je ba bila otvorena,

koji vrta bidaše poberen,
koji janje ukreden.

Ma koko hi na bihu!
Sada di su?!

Biše koja stotina
veselina do Paskue oš Sepina

e one plaču ke sa,
kano nonda, su ostal koje dva!

E ona zemblja sa je gola,
je se šušija krv do Rumanjola!*

* Iz zbirke »S našimi riči«, Zaklada Agostina Piccoli, Mundimitar, 2004.

Unu inter la plej famaj molizaj poetoj, vivas kaj laboras en Mundimitar. Dum la 80-aj jaroj de la pasinta jarcento komencis verki poezion. Kiel tre fruktodona poeto li verkis multajn poemojn teme ligitaj al la historio de Kroatoj.


MUNDIMITAR

Oni vin treege serĉis
kaj do trovis ĉi monteton,
superstaras vi ŝtonduron
kiel fiŝo akvoherbe;
vi ja hejmas tiu-voje
sonorilo homojn vekas,
Voje kaj pade ili vin aliras
kampojn kaj arbarojn trairas,
kaj vi tie supre staras
ĉar vi tie supermaras;
sub vi vidas rojon zumi
okulojn vi levas, Majelan vi ridas kiel reĝinon,
Lumomiloj videblas dum nokto,
ĉe ĉiu turno aperas io.
Pro Dio, por la mortintoj ni preĝos
vin ĉiuj ni glorigos.
 


 

TEMPO

Tempo, tempo, kiel vi forpasas
novon serĉas, malnovon forlasas.
Infan’ estis, pro ŝerco maldormis.
Maldorma matene mi eliradis,
gardis la ŝafojn inter la junkoj,
se la suno tro brulegis.
Forpasis vintro, venis somero
ni rikoltis kaj draŝis la grenon,
junaj estis miaj patro kaj patrin’
gajaj estis la tagoj ĉe la vala fin’.
Tempo, tempo kiel vi forpasas
novon serĉas, malnovon forlasas.
Aŭtuno rapide forpasis
al somero mi diris: mi venis.
Oldas la patrino, oldas mia patro,
belajn tagojn ni travivas en nia Valo.
Mi rigardas ĉi dornojn, mi rigardas ĉi kverkojn
kiuj kreskas dense, kiel dentoj.
Malestas ŝafoj, malestas junko
malnova por mi restis nur la suno.
Tempo, tempo, kiel vi forpasas
novon serĉas, malnovon forlasas.

 

 

RUMANJO

Bela Mara hezitis pri Ivanjol.
ŝi ne timis de Rumanjol,

El foro hom ‘ alvagabondis
kaj ĉi tie ion por sia kor’ li trovis.

Isep lia nomo estis,
Paskua, la junulino, kiu kun li iris

en siaj brakoj ŝin li portis
post kiam li ŝin svatis.

Ne plu en ĉifonoj li sin vestis
plena de mono sur la Mačuni-supron estis

Li al ŝi diris: »ĝis kie la okuloj vidatingas miaj
de hodiaŭ estas tiu lando via.

En viaj manoj nun estas la tero
ĉio de ĉi mont’ malsupre ĉirkaŭ la rivero.«

Li ŝin portis malsupren por montri al ŝi
ke de ĉiu aĵo abundas eĉ pli.

Eble iliaj koroj forte batas
kiam tie ili kunfratas

tie kie l’akvo fridas ĝis Kanalo
ĝis Dolac riĉas la valo.

Patrino kaj patro tie estis
la koro de Dolac tie restis.

Ĉirkaŭ la rivero ili vivis
kaj Dolac per viando plenigis!

El la malsupro de la ombro
ekestis la urba grandnombro.

Kiom multaj ili amasis
kiom da ili obligi lasis

En ĉiu bon’ ili ŝvelis.
Uh! Kiome ili kverelis:

La kampeniro nun estas fermita,
kaj la kampo vita malfermita

iuj ĝardenoj estis rikoltitaj,
iuj ŝafidoj estis ŝtelitaj.

Kiom da ili tie estis!
Kie ili nun restis?!

Estis iu cento senlima
de gajuloj de Paskue kaj Sepina

kaj ili nun ploras,
kaj kiel antaŭe nur du deĵoras!

Kaj tiu tero nun estas nude mola,
sekiĝis la sango Romanjola!

[ POČETNA / HOME | SADRŽAJ / ENHAVO ]