PJESNIŠTVO
MOLIŠKIH
HRVATA

POEZIO
DE MOLIZAJ
KROATOJ

LUCIO PICCOLI

Rođen je u Mundimitru gdje i živi. Osim poezije okušao se i u pisanju proze na moliškohrvatskome.


LITO 1910.

Vile tučahu oš mutahu bob.
Ljude, bose, raspočene oš pune praha,
setahu jako dol; teg njim ne činaše straha.

Hitahu bobovinu na-visoko žene,
malo tamo zgora jenoga brdiča,
za vijat bob di pušaše ono malo vitriča.

Ja tučahu kano na vrag
dokle gledahu zdola masline ono malo boba,
suze mi padahu mišane s potem zgora nosa.

Ruke oš ledja bolahu večer.
Dica se šalahu na nivo guvno,
hi gledahu, mi biše čuda udno.

Rabit za jedvo imat što ist!
Moja žena još zbabna, glavu zgora mojoga prsa.
Mislahu zdvizde koje bismo vidil na nove mista.*

* Iz zbirke »S našimi riči«, Zaklada Agostina Piccoli, Mundimitar, 2004.

Naskiĝis en Mundimitar kie li vivas. Krom poezio, li verkas ankaŭ prozon en la molize-kroata lingvo.


JARO 1910

Forkego batis kaj kirlis fabon.
Homoj nudpiedaj plenaj da polvo ka ŝvitodoro
kunpremiĝis tie sube; ne timigis ilin la laboro.

Supren la virinoj fabostoplojn ĵetadis,
tie supre de l’montetkurento
por purigi fabojn iom blovis vento.

Mi bategis kvazaŭ diable
dum olivoj de malsupre la fabojn rigardis,
larmoj miaj miksitaj kun ŝvito sur la nazon fluis.

Vespere min doloris la brakoj kaj la dorso.
Infanoj ludis sur draŝejo fone
rigardante ilin mi fartis malbone.

Labori por apenaŭ ian manĝon havi!
Edzino mia graveda per kap’ sur mia brusto.
Ni imagis stelojn videblajn novloke.

[ POČETNA / HOME | SADRŽAJ / ENHAVO ]