PJESNIŠTVO
MOLIŠKIH
HRVATA

POEZIO
DE MOLIZAJ
KROATOJ

GIOVANNI DE RUBERTIS (1813.-1889.)

Rođen je i živio u Kruču, po zanimanju bio liječnik. Preko svojih pisama dubrovačkome pjesniku Medi Puciću, prvi započeo otkrivati postojanje moliških Hrvata u Apeninima.


VLAHINJA ZLJUBLJENA

Di si poša lipi sunce?
Di si pola zvizda moja?
Ova duša biše tvoja;
Ko je t’ oja sprida men?
Svaki hip ja ta vidahu,
Bihu veseja krajem teb’;
Reci men si jes u neb’,
K’ onda vazet ču ta do.
Uboh ja! ka ti sma uzdala,
Je ta ima drugi dičalje;
Koji Bog, koji kralje
Ma ta prostit na vi sfit?
Ti maš plakat ove suze,
Ko ja hitam svaku noče,
Gruba nemila, ove oče
Vazda plakat maju ta vit.
Ah! ja nečem tvoje suze,
E ti hočeš suze moje,
Ovi serce još je tvoje;
Nisa nemilo kakuo ti.
Ka ja stojim s dola zemlje,
Nikor plakat če ma doći;
Di ja stojim nimaš proći;
Nimaš gaznit moju jam.

Riječi u pjesmi označene kurzivom (italic) nisu moliškohrvatske.

Naskiĝis kaj vivis en Kruč, profesie kuracisto. Per de siaj leteroj al la dubrovnika poeto Medo Pucić la unua komencis malkovri la ekziston de la Molizaj Kroatoj sur Apeninoj.


FIANĈINO ENAMIĜINTA

Kiel vi iris, bela suno?
Kien vi falis, stelo mia?
Ĉi animo estis via;
kiu viis antaŭ mi?
Ĉiuhore mi vin vidis,
Estis ĝoja apud vi;
Diru ĉu vi enĉielas,
Ke do preni mi vin povu.
Povra mi! Vin mi kredis,
Dum alia knab’ vin havis;
Kiu Dio, kiu reĝo
Vin pardonos en ĉi mondo?
Tiujn larmojn vi do ploru,
Kiujn verŝas mi tagnokte,
Ja ne karaj ĉi okuloj
Ĉiam ploras por vin vidi.
Ne mi volas larmojn miajn,
Sed vi volas larmojn miajn,
Mia koro ankoraŭ vias;
Ĝi ne duras kiel via.
Ĉar mi staras sur la tero,
Neniu min priplori venos;
Kie mi staras vi ne iros;
Vi ne tretos mian tombon.

[ POČETNA / HOME | SADRŽAJ / ENHAVO ]