PJESNIŠTVO
MOLIŠKIH
HRVATA

POEZIO
DE MOLIZAJ
KROATOJ

GABRIELE ROMAGNOLI

Rodio se u Mundimitru, a živi i radi u Bologni. Pisanjem poezije započeo je nedavno, a uspješno se bavi fotografijom i slikarstvom.


DRUGE VRIMENA – 1960

Ljude s plaštem na rame, čuvahu ovce,
žene s ručinikem u glavo, predahu oš trlicivahu lan.

Žene oš ljude kandahu Lipu Maru kada ženjahu,
mi dica činahmo kite do žita, s čičinom gredahmo na vodo.

Dica na Vinjale ume strniši, si zgrambivahu noge,
druge Za Crikuom jokahu s mac-kucem.

Zdola hiže mrlušaše petersinula oš vazenikola,
na funeštr visaše luk oš pljej.

Do zime okolo čiminere se idaše bob,
marela krpaše halje e ti povidaše koji lipi fat.

Teške su bil te vrimena, one do sada ne moru znat,
joj ki lipe vrimena one druge vrimena.*

* Iz zbirke »S našimi riči 2«, Zaklada Agostina Piccoli, Mundimitar, 2007.
 

MOJ GRAD

Moj grad je lip,
moj grad je mali.

Moj grad je lip,
moj grad se šali.

Moj grad je lip,
moj grad se hvali.

Moj grad je lip,
moj grad je svit,

moj grad je Mundimitar

Naskiĝis en Mundimitar, vivas kaj laboras en Bologna. Poezion li verkas de mallonga tempo. Krome li sukcese okupiĝas pri fotografio kaj pentrado.


ALIAJ TEMPOJ – 1960

Homoj kun mantilo, surŝultre, gardis la ŝafojn,
virinoj kun tukoj surkape, ŝpinis kaj disfibris la linon.

Virinoj kaj viroj kantis »Bela Mara« dum falĉado,
ni infanoj faris garbojn el greno, kaj ĉerpis akvon pr argilkruĉoj.

La infanoj en Vinjale sur stoplejo krurojn frotis,
aliaj post Crikuo per bastonetoj ludis.

Malsupre al domoj odoris je petroselo kaj bazilio,
ĉe l’fenestroj pendis cepo kaj origano.

Ĝis la vintro ĉirkaŭ la kameno viciĝis faboguŝoj,
avino flikis vestojn kaj rakontis belajn rakontojn.

Malfacilaj estis tempoj tiuj, eĉ is nun ili scii ne povas,
kiel belaj estis tiuj tempoj, tiuj tempoj aliaj.


 

MIA URBO

Mia urbo belas,
mia urbo etas.

Mia urbo belas,
mia urbo ŝercas.

Mia urbo belas,
mia urbo fanfaronas.

Mia urbo belas,
mia urbo ondo estas,

mia urbo Mundimitar.

[ POČETNA / HOME | SADRŽAJ / ENHAVO ]