PJESNIŠTVO
MOLIŠKIH
HRVATA

POEZIO
DE MOLIZAJ
KROATOJ


GABRIELE BLASCETTA

Po mnogima najbolji moliški pjesnik. Rođen je u Mundimitru, a već 15-ak godina živi i radi u Malom Borištofu (Gradišće, Austrija). Njegova poezija odiše neizmjernom ljubavlju za rodnim krajem, gdje se neprestano vraća.


POVIDAJ STARI

Povidaj stari, povidaj
pur si nikor te sluša.
Povidaj! Koko stvari ne znamo.
Povidaj nam zašto nam daju zabit.
Do tvoje duge dane
oš kratke noče
kada počinit ni si zna
e veselit se znaše na male stvare.
Povidaj stari,
kada do tvojihi riči se smiju,
još gore
ti reču: muč!
Kada za tebe nimaju vrime
povidaj nam što si snija
pa maj si ima,
što si vidija
pa maj si badnija.
Povidaj do tvojihi teškihi ruki
do tvojihi oči mutne,
reci nam sve,
što tvoje godišta nosu.
Povidaj stari, povidaj
kokodi če te slušat
štokodi do tebe če ostat*

* Iz zbirke »S našimi riči«, Zaklada Agostina Piccoli, Mundimitar, 2004.
 

NIŠČE

Nismo nišče
Malo ter nišče

Ma nemote nam reč
ni učit
učit neče nas
ni život
ni smrta
zabjeno je
oš na kratki vrime

Nemote nam činit znat
oš razumit
živit moremo

Kano si bimo bil sve*

* Iz zbirke »S našimi riči«, Zaklada Agostina Piccoli, Mundimitar, 2004.
 

DRUGE

Druge puta / druge zemblje
druge trave / druge dube
druge hiže / druge ruke
drugi teplo / druga zima
druga muka / drugi kruh
drugi jezik / drugi Bog
druge čeljade / …….
štisi Sundze*

* Iz zbirke »S našimi riči«, Zaklada Agostina Piccoli, Mundimitar, 2004.
 

IŠČEM RIČU (ljubav)

Koko mi je ža
ke na moj jezik
nimam riču za ti reč
sve što moj srce kaže

Tako se pitam
pa nise razumija
zašto su ove čeljade
tu riču zabil
Ču iskat riču
riču ču na

Ču ju prosit sundzu
kada gre počinit
e ostane misto noč

Ču prosit zdvizd
kada kratko pade
e rasvitli nebo

Ču hi prosit vitru
kada bada šušnja
e ziblje svit

Ču ti hi reč
kako izviri potok
palako, mučeno, bristro
e moči zemblje
do trave sve zelene
More bit sada
poznajem riču
za reč lipo
te hočem dobro*

* Iz zbirke »S našimi riči 2«, Zaklada Agostina Piccoli, Mundimitar, 2007.

Laŭ multaj la plej bona moliza poeto. Naskiĝis en Mundimitar, jam 15 jarojn vivas kaj laboras en Mali Borištof (Burgenlando, Aŭstrio). Lian poezion karakterizas senlima amo al la naskiĝregiono, kien li senĉese revenas.


RAKONTU MALJUNULO

Rakontu maljunulo, rakontu
ĉar neniu vin aŭskutas.
Rakontu! Kiomajn aferojn ni ne scias.
Rakontu kial ili igas nin forgesi.
Pri viaj longaj tagoj
kaj mallongaj noktoj
kiam ripozi vi ne sciis
sed vi ja ĝojis scii pri aferoj etaj.
Rakontu maljunulo,
kiam pri viaj vortoj oni ridas,
kaj eĉ diras:
silentu!
Kiam por vi ili tempon malhavas
rakontu al ni kion vi sonĝis
kiam vi nenion havis,
kion vi vidis
kion vi neniam tuŝis.
Rakontu pri viaj pezaj manoj
pri viaj malklaraj okuloj,
diru al ni ĉion,
kion viaj jaroj portis.
Rakontu maljunulo, rakontu
iu vin aŭskultos
io el vi restos


 

NENIO

Ni estas nenio
Iom kaj nenio

Ne diru al ni
nek instruu nin
nin instruos
nek la vivo
nek la morto
ĉio estas forgesita
dum mallonga tempo

Ne igu nin scii
nek komprenigi
kiel vivi

Kvazaŭ ni estus ĉio


 

ALIAJ

Aliaj vojoj / aliaj landoj
aliaj herboj / aliaj plantoj
aliaj domoj / aliaj manoj
alia varmo / alia vintro
alies peno / alia pano
alia lingvo / alia Dio
aliaj homoj / …….
la sama Suno


 

MI SERĈAS VORTON (amon)

Kiom mi bedaŭras
ke en mia lingvo
mi ne havas vorton por al vi diri
ĉion kion mia koro diras

Do mi demandas min
kaj ne komprenas
kial la homoj
tiun vorton forgesis
La vorton mi serĉos
mi serĉos ĝin

Mi petos la sunon
kiam ĝi kuŝiĝos
ke anstataŭ nokto ĝi restu

Mi petos la stelojn
kiam ili rapide falos
ke ili la ĉielon lumigu

Mi petos la venton
kiam ĝi susuras
ke ĝi lulu la mondon

Mi diros al vi
kiel la rojo fontas
lante, pene, klare
kaj trempos la teron
ĝis la lasta herbo verda
Povas esti ke nun
mi konas la vorton
por esprimi min bone
mi bonon deziras

[ POČETNA / HOME | SADRŽAJ / ENHAVO ]